Saat 20.30 civarında, arkadaşlarımla beraber evimin salonunda oturuyordum. Biz beşinci kattayız. Hava oldukça sıcak olduğu için camlar açıktı. Sohbetin en sıkı yerinde, uzaktan gelen davul sesi dikkatimi çekti. Ben de ritim grubumuzda davul çaldığım için dikkatim bu sese yoğunlaştı. Hatta içimde “Ben daha iyi çalıyorum” düşüncesi bile geçti. Bu arada, ben davul dedikçe genelde herkes ‘bateri’ anlıyor. Oysa ben ‘askılı davul’ çalıyorum. Hani şu zurnaya eşlik eden ve Ramazanları şenlendireni var ya, işte o…

Her neyse… Davul sesi bizim eve yaklaşıkça dayanamadım ve camdan baktım. Önde üç kadın, arkasında dört kadın, onun arkasında davulcu ve en arkada küçük bir çocuğun ellerinden tutmuş dört kadın yürüyordu. Aslında pek de yürümek denemezdi ya neyse… Kadınlar ara sıra aşka geliyor ve bu garip dizilişi bozmadan şıkır şıkır oynamaya başlıyorlardı…

Bu acayip grup bu işi neden yapıyor diye düşünebilirsiniz. İlk anda ben de bunu düşündüm ama şaşkınlığım geçince en önde yürüyen çocuğu fark ettim. Bembeyaz giyinmiş, elinde asası ve işlemeli pelerini eşliğinde pek gururlu görünüyordu. Başında da tepesi tüylü ve aşır süslü bir şapka vardı…

Çocukcağız kendinden bekleneni yapıyordu. “Erkek olmasına” kısa bir süre kalmış olmanın getirdiği havaya bürünmüştü. Kasılıyor, asayı iki eliyle tutuyor, ara sıra pelerinini savurtuyor ve sağa sola bakarak ona bakan kişiler olup olmadığına bakıyordu. Ama kadınlar “Allah, Allah…” ve “Hadi yallah…” gibi sesler arasında göbek atmaya başlayınca çocukta sigortalar atmaya başladı…

Aradan iki gün geçti. Eşimle beraber alışverişe gittik. Arabamızı park ettik ve markete doğru yürümeye başladık. Park yerinin köşesinde bir alana midilliler getirilmişti. Başka bir köşede de sirk kuruluyordu. Tatile çıkmış olan birçok çocuk bu alanda dolaşıyordu. Hava çok sıcak olduğundan çoğu incecik kıyafetler giymişlerdi. O sırada sol taraftan gelen bir grup dikkatimi çekti. Beş altı kadın yanlarında bir sünnet çocuğu ile yürüyordu. Gözlerime inanamadım çünkü bunlar bizim evin önünden geçen gruptu. Eksik olan tek şey davulcuydu. Zavallı çocuk ter içindeydi. Aynı kıyafetle dolaşmaya daha doğrusu ‘dolaştırılıp sergilenmeye’ devam ediliyordu… Artık yorulduğu ve sıkıldığı her halinden belli olan çocuk somurtuyor, yürümemek için ayaklarını sürüyordu. Annesinin de keyfi kaçmıştı ama yaptıklarının yeterli olmadığını düşünüyor olmalıydı ki hala çabalıyordu. 

Umarım artık annesinin ve olayı bir tören edasıyla yaşayan kadınların egoları tatmin olmuştur…