Tam olarak ne yapacağımı da bilmediğimden, her zamanki gibi tavuk biftekleri mısır ununa bulayarak, her iki tarafını da az yağladığım ızgara tavasında kızarttım. O sırada tezgahın üzerinde duran iştah açıcı portakallar dikkatimi çekti. İki tanesinin suyunu sıktım ve tavuklara ekleyerek, aynı tavada pişirmeye devam ettim. Görsel bir güzellik katmak için, bir portakalı da halka halka doğrayarak koydum. Tuz, kekik ve bir yemek kaşığı da bal ilave ettim. Tavuklar portakal suyunun birazını çekti. Kalanının da koyulaşması için, yarım çay bardağı suda, bir yemek kaşığı mısır ununu eritip, tavaya döktüm. Yaklaşık beş dakika daha pişirip, ocağı kapattım. Servis yaparken, bol karabiber ektiğim tavuklar, pişmiş portakal dilimleri ile süslendiğinde çok güzel görünüyordu. Tadına baktım. Çok lezzetliydi ve bunda “farklı” olmasının payı büyüktü...

Bir yemeği hep aynı şekilde pişirirsem, sonuç da doğal olarak hep aynı olur. Tıpkı hayatta bugüne kadar yaptıklarımı yapmaya devam ederek, gelecekte farklı birşey olmasını bekleyemeyeceğim gibi... Peki sizce de bu sınırları sonsuz bir lezzet dünyasında, büyük bir kayıp olmaz mı?

Farklı tatları düşününce, aklıma makarna geldi. Sahiden de, ne çok çeşidi vardı makarnanın; salçalı, soslu, deniz ürünlü, peynirli, baharatlı vs... Ama fark ettim ki, bu liste ne kadar uzarsa uzasın, yalnızca sınırlar genişliyor, kalıpların zihnime yerleştirmiş olduğu o tel örgüler hala orada duruyor. Çünkü çeşit çok gibi görünse de, hepsi alışılagelmiş şekilde tuzlu yemekler... İşte buradan yola çıkarak makarnalı bir tatlı yapmaya koyuldum. Bir su bardağı burgu makarnayı, sıcak suda -tuz koymadan- haşladım. Başka bir tencerede üç kahve fincanı şeker, üç kahve fincanı un bir yumurtayı çırpma teliyle çırptım. Dört su bardağı sütü azar azar koyup, sürekli karıştırarak, koyulaşana kadar pişirdim. Puding biraz ılıyınca, 100 gram labne peyniri ekleyip, mikserle çırptım. Daha sonra, küçük küçük doğradığım bir kase çileği, üç yemek kaşığı çilek likörünü (veya votkayı) ve haşlanmış makarnayı ilave edip, güzelce harmanladım. Kaselere paylaştırıp, soğumasını bekledim. Servis yaparken, keyfi daha bol olsun diye pudingin üzerini çıtır çıtır mısır gevrekleriyle süsledim. Kendimi daha iyi, zihnimi daha özgür hissettirdiği için, makarnalı tatlımı daha yemeden beğendim ben... Ama yine de söylemeden geçmeyeyim, lezzeti tahminlerimin de üzerindeydi...

Biraz olsun rahatladım şimdi. Yaşım daha yolun yarısı bile değilken, hayatı “gerçekten” yaşamak varken, bu dünyada görev gibi zamanımın dolmasını bekleyemem ki... Ben her zaman olduğu gibi yemek yaparak başladım zihnimi kısıtlayıp, yüreğimi sıkıştıranlardan arınmaya... Peki ya siz?