Bir annem klasiği olarak bir kırık için uzun sayılabilecek bir süreyi doktora gitmeye direnerek geçirdi. (Genelde böyle durumlarda şahsi görüşü, iyileşme tamamlandıktan sonra doktora gitmektir!!! Sanırım beklentimiz doktordan “aferin” almak.)
Korkunun ecele faydasının olmadığı noktada kendini, ismi lazım değil, tıbbi bir kuruluşta buldu…
Teslim bayrağını çektiği anda ise artık doktorun karşısındaydı…
Doktor, annem, ben Bermuda Şeytan Üçgenini oluşturmuş birbirimize bakıyoruz…
- Ooooo geçmiş olsun nasıl oldu?
- Ben de anlamadım ki… Taksiden indim, apartmanın kapısından içeri girecektim ki, biri arkamdan itti!
- Biri arkanızdan mı itti?
- Yok, tam öyle değil, sanki birisi arkamdan itmiş gibi oldu, dengemi kaybettim, kolumun üstüne düştüm…
- Şimdi neresi acıyor peki?
- Dirseğimin olduğu bölge, bir de omzum…
- Peki, o zaman sizi bir muayene edelim…
Şimdi normalde nasıl biliriz?
Ya da şöyle yapalım, bizim bildiğimizi bir kenara bırakıp hemen bir bilenin yazdığı ilkyardım metnine başvuralım:
“Kırık, çıkık, burkulma gibi kemik ve eklemi ilgilendiren olaylarda ilkyardımcının temel hedefi, sorunlu vücut uzantısı ya da bölümünü hareketsiz hale getirerek, kazazedenin durumunun kötüleşmesini önlemek, ağrısız ve güvenli bir şekilde naklini sağlamaktır.”
Biz bunu yaptık, hiç oynatmadan onu tıbbi bir kuruluşa getirdik… Bunu yapan bilinçli (!) aile fertleri olarak da doktor itina ile muayene edecek diye bekliyoruz…
Görüntü:
Doktor sabit gözlerle karşıdaki bir noktaya bakıyor. Annemin yanında ve eli de annemin kolunu tutuyor. Tabi tutmakla kalmıyor, bir anda parmakları annemin kolunun içine omzundan ve daha aşağıdan gömülüyor…
Beni bilmem kaç sene önce dünyaya getirmiş kadın şimdi karşımda kıvranıyor…
Benim gözlerim fal taşı konumuna gelmiş bir parmaklara bir adamın yüzüne bakıyor…
Kadının içi katıldı, hiç sesi çıkmıyor…
- Böyle canınız acıyor mu?
- Eeee evet!
Daha bu konuşma olurken, doktor ani bir hareketle ellerinin bulunduğu konumu değiştiriyor ve yine ani bir hareketle annemin kolunu aşağıya doğru açıveriyor…
- Agggğğghhhh!
- Acıyor mu?
- Eeee evet!
- Hımmmm
Ne “hımmm” ı kadın renkten renge giriyor…
Öte yandan gözümün önündeki sahne gittikçe kara mizaha dönüşmüş durumda… Bir taraftan içim parçalanıyor, ama her an bir kahkaha atma tehlikem de çok kuvvetli… Dudaklarımı ısırıyorum tepki vermeyeyim diye…
Ani bir hareketle doktor bu sefer annemin kolunu önce sağa büküyor. Annem haliyle koluyla birlikte önce sağa yatıyor, sonra daha kendine gelemeden, bu sefer sola bükülen koluyla birlikte kendini keskin bir sola yatış pozisyonunda buluyor…
Garibimin gözleri çizgi halini almış, kesik “agğhhh, ah” lar çıkıyor ağzından…
Doktor gözünü diktiği sabit noktadan çekti ve yeniden dünyaya döndü… Bize son derece acıklı bir yüz ifadesiyle bakarak:
- Evet kolu iki yerden kırılmış!
Diyor…
Bundan sonraki bölümlerde çekilen filmler, durumu tam anlatmayan filmler, yine çekilen filmler, yine anlaşılamayan filmler, yine görüntülemeler vb. var…
Doktor ile koridorda karşılaşıyoruz, son durumu soruyorum. Son derece acıklı bir yüz ifadesiyle:
- Ameliyat etmeyeceğiz!
diyor. Ben,
- Ne kadar güzel!
diyorum. O,
- Alçıya da almayacağız, kollukla idare edebilecek.
diyor. Ben
- Eh bu da çok güzel bir haber
diyorum. O yanımdan geçip yürümeye başlıyor. Ben şaşkın arkasından bağırıyorum…
- Doktor bey bana güzel haberler verdiniz! Her şey yolunda…
İçimden “peki o zaman siz niye bu kadar üzüntülüsünüz?” diye geçiriyorum.
Acaba işin içinde kan olmayacak diye mi?
…
Yazıya Not:
Şimdi, yanlış anlaşılmasın sakın… Biz doktorumuzdan memnunuz. Ama bu komik şeyleri görmeye ve paylaşmaya engel değil, değil mi? Hele de siz o ekranın karşısında okumaya bu kadar hazırken…
Annem mi nasıl?
Mmmm maşallahı var… Her gün daha iyiye gidiyor. Doktor muayenesine her gittiğinde de koluyla birlikte sağa sola keskin eğimler yapmaya devam ediyor… Zaten kolu bir iyileşsin onu dans kurslarına yazdıracağız…
Diigo
Digg
Newsvine
Technorati
Del.icio.us
Facebook
Reddit
Jumptags
Simpy
StumbleUpon
Slashdot
Propeller
Furl
Yahoo
Blinklist 
Google
