İnsan; doğar, yaşar, öğrenir, büyür, yaşar, öğrenir, değişir, yaşar, öğrenir, değişir... İnsan ömrü tamamlanınyacaya dek süren düzensiz, dalgalı bir döngü bu.

İyi kötü pekçok şey yaşar insan, çünkü hayat bir deneyimler silsilesidir. Doğru yanlış ne bulursa öğrenir, çünkü beyni bir bilgisayar gibi çalışır, herşeyi kaydeder. Çeşitli nedenlerle değiştirmeye çalışır; kendini ya da başkalarını, düşünce sistemini ya da hiçbir şeyi.

Öğrendiği, yaşadığı ve yaşayamadığı, değiştirebildiği ve değiştiremediği ne varsa birikir insanın, geçmişi olur. İçinde mutluluk, üzüntü, hayal kırıklığı, korku, öfke, heyecan ve daha bir dolu olumlu, olumsuz duyguyu barındıran bir gölge gibi peşine düşen bir geçmiş

Yaşadığı an itibariyle, günü ne kadar parlak, güneşi ne kadar tepedeyse, tesiri o kadar zayıftır geçmişin. Tam tersine, hayatı ne kadar sönük, güneşi ne kadar aşağıdaysa, gölgesi o kadar belirgin, etkisi o kadar baskın... Başka bir deyişle, insan geçmişinden ne kadar etkileniyor, geçmişten gelen kaygılarını, hırslarını, korkularını ne kadar canlı tutuyorsa, hayatı o kadar karanlık demektir.

İlişkilerimizde aynı insanla aynı sorunları yaşamaktan usanmış olabiliriz. Sürekli sonu kötü biten aşkların ardından, yeni bir aşka kendimizi kapatmış olabiliriz. Defalarca kandırıldıktan sonra insanlara artık hep şüpheyle bakıyor olabiliriz. Çok kereler hata yaptığımız için, kendimize olan inancımızı yitirmiş olabiliriz...

Geriye dönüp baktığımızda, neler öğretmiş olabilir bize tüm bu yaşadıklarımız? Ve öğrendiklerimiz bize neler kazandırmış olabilir?

Gerçek bir aşkın yerini hiçbir şey tutamayacaksa ve biz geçmişten yanımıza kar kalanlarla aşktan ve kendimizden ve özümüzden ve yaradılışımızdan uzaklaşıyor, sözde akıllanıyorsak... Neyi kazanıyor, neyi kaybediyoruz sonunda?

Aynı hatayı bir kez daha yapabilecek, suçlu kim olursa olsun dürüstçe “ben de hata yaptım” diyebilecek, sonunu görmeden tekrar başlayabilecek, ardından “bitti” deyip yola devam edemeyeceksek, bir gölgenin içinde kaybolup gideceksek ve o gölgeye sırtımızı dönüp, kendimiz güneş olamayacaksak, “yaşamış” sayılabilecek miyiz?

Aşk da yaşamak gibi cesaret ister. İlk olarak kendimizi katıksız sevebilecek, sonra geçmişi bir kalemde silebilecek, gölgeleri alt edebilecek, hayatımızda her ne olursa olsun yeniye, güzele, değişime yer açabilecek bir cesaret. Ve aşk, ikincil şahıslarda değil, önce yürekte başlar, daha sonra yayılır, koskocaman bir ışık olur, orada olmayı isteyeni, aynı cesareti gösterebileni de içine alarak, büyür, büyür... Sonunda, her anına değer bir ömür olur...