Keyifli bir gece...

Bir grup arkadaş bir araya gelmişiz. Önce Kadıköy’de yeyip içeceğiz, sonra da Türkiye’ye gelen ve sahne şovlarını merak ettiğimiz bir grubu dinlemek üzere Eminönü’ne geçeceğiz.

İşte bu yüzden kimse arabasını almıyor. Ulaşım için vapur ve taksi bizim için yeterli.

İlk İyi Şey: Taksi seçeneğini Kadıköy’e gidebilmek için kullanıyoruz. Taksi şöförü hem sempatik, hem de dayanıklı bir adam; bizim araçtaki yoğun konuşmalarımıza ve gülüşmelerimize hiç tepki vermeden bizi gideceğimiz yere ulaştırıyor.

İkinci İyi Şey: Kadıköy’de sokak arasındaki balıkçılardan birine oturuyoruz. Bir kaç küçük aksaklık oluyor, ama kimse bunu sorun edecek halde değil. Malum, o gece eğlenmek üzere dışarıya çıkmışız.

Konser 22.30’da başlayacağı için, 21.15 gibi harekete geçip, soluğu Kadıköy İskelesi’nde alıyoruz.

İlk Hayal Kırıklığı: Eminönü’ne giden Şehir Hatları Vapurları 21.30’dan sonra çalışmıyormuş... Böylece son vapuru da kaçırmış oluyoruz...

İkinci Hayal Kırıklığı: Özel Deniz Motorları da aynı saatten sonra hizmet vermiyormuş... Mantığım, bu şekilde çalışan bir sistemin, nasıl alternatif olarak değerlendirilebileceğini kabul etmekte zorluk çekiyor.

Bir anda tüm dikkatlerimiz Karaköy seferlerine dönüyor ve halen bir vapur şansımız olduğunu anladığımız anda keyfimiz yerine geliyor.

Yaklaşık 20 dakikalık bir deniz yolculuğu ve Karaköy’deyiz.

Şimdi bir taksiye binmek ve Eminönü’ne geçmek gerekiyor.

İlk Şok: Sıra sıra duran taksilerin yanına gidiyoruz. Öndeki araca iki arkadaşımız biniyor. Biz de aracın içine yerleşmek için yaklaşırken bir de bakıyoruz ki bindikleri gibi aynen aşağıya iniyorlarlar. Gerekçe kısa mesafe...

İkinci Şok:  Sıradaki taksinin kapı koluna arkadaşım elini atıyor. Araç bir anda gaza basıp kendini bir metre öne atıyor. Hiç bir şey anlamayan ve biraz da neye uğradığına şaşıran arkadaşım elini tekrar taksinin koluna atacak oluyor. Bu sefer de içeriden tüm kapılar kitleniveriyor. Cümleten kendimizi sapık, azılı katil, cani vb. hissediyoruz. Arkadaşım “bir dakika, bir şey söyleyeceğim” gibi tepkiler veriyor gayri ihtiyari. Adamsa tarafımızdan tacize uğramış kişiyi oynamaya devam ediyor.

İlk Dumur Hali: Boş gözlerle birbirimize bakıyoruz. Niye cebimizdeki para ile istediğimiz yere ulaşamadığımızı bir türlü anlayamıyoruz.

Sonunda içimizden biri kendini yola atıyor ve yakaladığı taksiyi bizim yanımıza getiriyor. İçine doluşuyoruz.

Üçüncü İyi Şey: Konserin verileceği Sirkeci Garı’nın önündeyiz. Oleeeeeeeyyyy! Daha konser başlamamış.

Üçüncü Hayal Kırıklığı: Konser zaten kolay kolay başlamayacakmış. İçki satışları yapılacak diye 1,5 saat ayakta konserin başlamasını bekliyoruz. Konser süresince de ayakta olmaya devam ediyoruz.

Dördüncü Hayal Kırıklığı: Gar tıklım tıklım dolu. Meğerse ne kadar çok hayranları varmış. Hem de konuşkan hayranlar... Hem deeeeee hiç susmayan hayranlar... O kadar ki müziği duymayı imkansız kılan hayranlar.

İkinci Dumur Hali: Biz eğlenmiyoruz. Saatlerdir ayakta durmanın verdiği etkiyle artık iyice yorgunuz. Üstelik kimsenin de susmaya niyeti yok. Gitmeye karar veriyoruz.

Üçüncü Şok: Yine taksi durağındayız ve yine bir taksi bizi almak istemiyor. Hepimizin ellerine bakıyorum, acaba parmaklarımızdan kan mı damlıyor diye? Durağın idaresinden sorumlu adam (ne demekse), “Oğlum bunlar Anadolu Yakasına geçecek Anadolu Yakasına!” diye bağırıyor. Meâli şu: “Oğlum bunlar para bırakacak, para”.

Sonunda bizi alacak bir taksi buluyoruz ve yeniden İstanbul’un diğer yakasına yolculuk başlıyor.

Dördüncü Şok: İçimizden biri balıktan zehirleniyor. Evine güç bela yetişiyoruz. Zehirlenmenin tüm sonuçları gerçekleştikten sonra, bembeyaz bir yüzle kendisini uykuya bırakıyor.

Üçüncü Dumur Hali: Evimdeyim. Koltuğun içine gömülmüş bir şekilde boş gözlerle televizyona bakıyorum. Bir yandan da düşünüyorum:

“Kendimizi televizyona mahkum etmeden sohbet etmek, müzik dinlemek, dostlar arasında keyifli bir gece geçirmek istedik. İçkili araba da kullanmadık. Peki biz nerede yanlış yaptık?”