Evet dostlar… Bu şehrin insanı gibi madenciyim. Dedem. Eniştem, Büyükbabam ve babam da madenciydi. Size bir şey söylemeliyim. Dedem Anneannemi vardiya dönüşü   camda beklerken görmüş. Beğenmiş. Ve madenci feneri  ile istemeye gitmişler. Evlenip gaz lambası eşliğinde yemek yemişler. Sonra anneannem  dedemi gönderirmiş ocağa  “UĞUROLA MADENCİ” der  ve eklermiş   “Seni sevdiğimi  unutma. Çabuk gel eve. Senin sevdiğin o madenci çorbası dediğin çorbadan koydum sefer tasına…”

GEL ZAMAN

Git zaman… Sular seller gibi geçmiş. Babamda ocakçıydı benim. Annemde de aynı  sahneleri gördüm. Yine kapıdan sevgi ile yanağına konan bir öpücük. Ve dedemden kalma madenci çorbası sefer tasında madende kömür ocağına  giderdi babam.

ŞİMDİ

Ben 39 yaşında yine evliyim ve bir kızım bir de oğlum var. Oğlum liseye gidiyor. Genç delikanlılık çağında…  Kızsa daha  ilkokulda. İkisi de gözümde tüter her daim  kazma sallarken… Ama kız bir başka dedesinin tatlı dili onda sanki. Vardiyaya kömür madenine giderken boynuma sarılır.. Kazasıs belasız işler dilerim baabcım.. der. Dönüşümde de seni seviyorum babacığım der..Ve boynuma sarılır. Oğlan daha resmi ..Sesi de  erkekleşiyor atık. Hanım mutfakta ve yemeğimizi hazırlar. Sofrayı kurar. Hep birlikte   mutlu bir aile tablosu içerisinde Cenab-ı Hakkın  bize bağışladıklarını   paylaşırız ailece.

BEN  Mİ

TTK Karadon Taşkömürü İşletme Müdürlüğü    Müessesinde  maden işçisi olarak çalışıyorum  18 yıldır. Bu maden var ya bu maden. Çok canları aldı. Bende göçük altında kaldım..Ama Allaha Şükür sağ sağlim kurtuldum…Bir çok arkadaşı mı da kaybettim. Ocaktaki grizu patlaması ve çeşitli kazalar sonucu.

BİLİYORSUNUZ?

Yakında 33 arkadaşım ki! Özel sektör olsun..TTK işçisi olsun…yerin altında  ocağa inen  herkes aynıdır bizim gözümüzde…”UĞUR OL MADENCİ “ derler özde hepimizi ya..

Orada başçavuşu..teknikeri..mühendisi de bir. Müdürü de.. Ayakta kömüre ilerlerken yada tahkimat  yaparken hiç  o demir bağlarla sürünerek ilerlediniz mi siz? O ayağa gelince işte hepsi bir. Maden işçisi de aynı…Müdürü ve mühendisi de..hatta ocağa girmeyi ziyaretçi de olsa girmeyi kabul edeni de!!!

EVET

Bende madenciyim..Ve ekmeğimi yer altında kömür üreterek kazanıyorum. Güneş yüzü görmeden. Bazen 24-08 vardiyası  değişen koşullarda 08-16 hatta 16-24  vardiyası..

Müesseseye gelir benim üniformamı madenci giysilerimi giyer. Ocağa girmeden bir cigara tüttürürüm. Ocaktan çıkana kadar daha içemeyeceğim çünkü. Ah bir de bırakabilsem..Ama nerdeeeee? 18 yılın alışkanlığı… Sonra arkadaşlarla  demir asansöre biner yerin altına ineriz. Bir saat kadar yürür o gün bize gösterilen yerde kazma kürek ellerimizde başlarız kömürü kazmaya..

BİLİR MİSİNİZ

Bembeyaz bir altın gibi parlar benim sevgilim. Maden kömürüm.. Ben kazmamla onu  karalaştırırım.Sonra arkadaşım kürekle bantlara  ve vagonlara doldurur.Ve o vagonlarda geciken ve geri gelmeyen kara trenler gibi  gideeer gelmez …Yıkanmaya lavvarlara giden o sevgilim emeğimin ürünü maden kömürüm…yer altındaki bantlar vasıtasıyla gider durur…Taa vagonlara kadar…Gözlerimin önünden..

AZ İLERDE

Benim kömürü aldığım bölgede tahkimatçı arkadaşım RECEP başlar tahkimat ile  ocağın güvenliğini sağlamaya.Ben o kömür aldığım alanı bölgeyi boşalttım ya!!  İlerlemelerde çalışanlarda  var tabii.  Her sanattan  madenci arkadaşım var benim.. Benim dünyam o kadar güzel ki…Olduğu yerde pas pas parıldayan taşkömürü benim emeğimi bekler ve sizlerin  ocağına ..sobasına..kaloriferine ulaşabilmek için…

Ben bu mesleği seviyorum.18 yıldır içindeyim…

Ama ailemin bir derdi var. ÖNCE EMNİYET… Eve sağlıcakla gel diye dua ederler her daim.Bu işin birde bu yanı var.Kızım ben işteyken devamlı dua edermiş. Oğlum belli etmese de Cenab-ı Hakka elerini açar yalvarırmış… Biricik eşim… ne dememi bekliyorsunuz. Beni eve gelip kapıda her karşıladığında boynuma sarılır. Anlayın artık gerisini… Utanırım anlatmaya…

DOSTLAR

Bugünlerde   üzüntülüyüm. Son   kazada 31  emekçi işçi kardeşimi kaybettim. İki kardeşimin cesedi hala ocakta yerde yatıyor. Büyüklerimden ricam var. Çocuklar ve ailesi başta olmak üzere  o ailenin ve akınlarının acılarını gördükçe içim parçalanır.

Sevgili büyüklerim..Ağabeylerim..ne olur… cesetlerini bari toprağa kavuşturalım ve ailelerini de huzura…rica ediyorum sizden…

Ocaktan çıkan o simsiyah özlerim ağlar ama kömür akar her zaman..Lütfen bizim madencinin bu ağlayan göz yaşını dindirin…Sizden rica ediyorum…..

****

DAHA FAZLA DAYANAMAYACAĞIM VE YAZAMAYACAĞIM

Sizlerle bir emekçi  taşkömürü üreten kardeşimin duyguları ile karşınızda oldum  bugün..ben “O” nun sözlerine ekleyecek bir kelime bulamıyorum.

Kimdir…nerededir bilmem?….Onun duasına katılmakla yetinip aynı temennilerle sesleniyorum size….

Ağabeylerim, Baş Çavuşlarım.. teknikerlerim...Amirlerim..Müdürlerim…devlet büyüklerim..Çıkartın şu iki cesedi  de onlar ve aileleri.. yakınları ile birlikte bizde rahat edelim…